Alien Covenant…
Ik ben een filmliefhebber…
Ik ben een TV liefhebber…
Ik ben ne schrikschijter…
Ik kijk niet graag horrorfilms…
Maar mijn minions Syroop en Johnny Jerre gelukkig wél! Hieronder wat verzamelde proza met dank aan J.J.

Alien Covenant, een korte review.

Alien Covenant

De film begint redelijk snel . Met andere woorden, vanaf minuut 2 zijn er al explosies en brand op een ruimteschip. Wat op één manier goed is en je het gevoel geeft dat dit een “action-packed BlockBuster” is, maar wat langs de andere kant de trage opbouw uit de vorige alien films wat teniet doet en ik deze aanpak persoonlijk toch wel wat miste.

Hierdoor leer je de personages niet écht kennen en krijg je minder band met hen, dat miste ik wel. Zodra er een aantal doden vallen, weet je eigenlijk niet meer wie er nog wél leeft en wie niet meer.

Op zich hebben ze dit aangepakt door in de maanden voor dat de film uitkwam, kleine teaser-trailers uit te brengen met beelden en scenes die niet in de film voorkwamen. Hier door weet je (lees: wist ik) dat de crew uit koppels bestond en op missie waren om een kolonie te starten. Heb je deze niet gezien, wordt het nog wel uitgelegd in de film, maar heb je meer het gevoel dat je gewoon voor de leeuwen gesmeten wordt en je je plan maar moet trekken.

De film speelt zich af 10 jaar na “Prometheus” en uiteindelijk bevindt de crew van “The Covenant” zich op dezelfde planeet waar Dr. Shaw en David terechtkwamen in hun zoektocht naar hun “Creators”, maar dat verliep niet geheel volgens plan.

Je krijgt kleine (en minder kleine) puzzelstukjes voorgeschoteld op een manier die eigenlijk vreemd aanvoelt voor de reeks, wat ik zowel innovatief, als onnodig achtte. Misschien zelfs teveel puzzelstukjes, wat alleen meer onbeantwoorde vragen achter laat.

Er is deze keer niet gekozen voor een ‘creepy suspense’ aanpak, maar voor een ‘bloody in your face’ aanpak. Whatever tickles your pickle!

Verder zaten er wel kleine verwijzingen in deze film naar de vroegere Alien films en Prometheus. Denk maar aan “ambient noise”, soundtracks en movieprops. Zo had ik ook het gevoel dat het hoofdpersonage (over wie ik hier niet teveel wil vermelden) me deed denken aan Ellen Ripley… een mooie hommage!

Hoewel ik sommige plots redelijk voorspelbaar vond, heb ik wel enorm van deze film genoten… Niet alles klopte, maar het stoorde zeker niet.

Een leuke feelgood film voor gans het gezin 😉

#MOVIETV – Kinépolis: Obscure Night – Alien Covenant

Geef een reactie: